Delfi Form - Nieuws

"In het licht van de verbeelding"

2012-01-21T13:34:54+2:00

Tentoonstelling met schilderijen, objecten en foto's van Miriam Slaats in combinatie met beelden van Michiel van Pinxteren.

Tentoonstellingsperiode: 21 januari t/m 24 februari.

Miriam Slaats

Het nieuwe oeuvre van Miriam Slaats (1958) bestaat uit een serie foto's onder de noemer "My Divine Jewels" en objecten die gemaakt zijn uit gevonden voorwerpen en materialen met het idee om de schoonheid en geschiedenis van deze materialen opnieuw leven in te blazen. Het idee wordt vormgegeven onder de noemer "Laggage of Life".

De schilder Miriam Slaats heeft haar kleurrijke benadering van vroeger vervangen door een sobere hantering van kleurgebruik zodat de picturale kwaliteit rijker wordt en meer ruimte biedt voor persoonlijke -op het lichaam gerichte- sensualiteit.

My Divine Jewels

Miriam Slaats heeft een aantal stappen gezet die haar oeuvre drastisch veranderde. Na 2006 is het kleurgebruik getemperd en zijn de schilderijen meer monumentaal geworden. Uiteindelijk werd het kleurengamma hoofdzakelijk zwart/wit met kleine kleuraccenten en fragmenten van foto's - soms heel klein- waarover heen is geschilderd. Naast de schilderkunst heeft Slaats nog een paar stappen gezet. De ene is het onderzoek naar de visuele mogelijkheden om de schoen als uitgangspunt te nemen in fotografie in directe relatie tot haar eigen lichaam. "De puurheid van zijn wezen introduceer ik naar abstractie. Ik laat de nuchterheid van een functioneel product de verbinding aangaan met het zachte vrouwelijke..."

Luggage of Life

De andere stap is het vervaardigen van objecten uit materialen die al zijn afgedankt en nu door Miriam Slaats in een andere constellatie een nieuw leven wordt ingeblazen. In sommige objecten worden gevonden voorwerpen letterlijk vereeuwigd in een gietstolsel. Door gelijk de beste giettechnieken toe te passen krijgen deze objecten een bijzondere dimensie extra. De loepzuivere transparantie van de objecten versterken de schoonheid van de vergankelijkheid.

A Challenge in White!

De vroegere schilderijen van Slaats zijn uitbundig vrolijk en hebben dik aangezette tekeningen en teksten die verwijzen naar het dagelijkse theater, variërend van de hond uitlaten tot het samen klaarspelen van een klus. Meer recent is er sprake van een wending in de schilderstijl. Het anarchistische theater van de vrolijkheid heeft plaats gemaakt voor een meer beschouwende blik op het leven.

De schilderkunstige middelen die de kunstenaar beschikbaar heeft, zoals lijnvoering en kleurstelling worden minder vaak terloops gebruikt en meer en meer toegepast als doel in zichzelf. De expressie wordt nu minder dan voorheen bereikt door contouren in de voorstelling te plaatsen en meer door een vloeiend lijnenspel te laten samenspelen met picturale elementen, die meestal van foto's afkomstig zijn. De intuïtie en gevoelswaarden van de kunstenaar spelen tijdens het creatieproces een grotere rol. Met deze vernieuwde stijl van schilderen schept Miriam Slaats voor zichzelf een nieuwe toekomst waarin ruimte is voor het verbeelden van de verschillende belevingswerelden: gevoelsmatig; fantasievol en beschouwelijk.

Michiel van Pinxteren

Michiel van Pinxteren richt zich op onderzoek naar de taal die met het lichaam uitgedrukt kan worden. Hij doet dit in beelden van steen, hout en brons. Herkenbare elementen van lichamen, met of zonder romp, beelden gevoelswaarden uit zoals: geborgenheid, verbondenheid en vrijheid. Miriam Slaats doet dit in haar nieuwe fotografieserie eveneens, waarbij vooral de relatie gelegd wordt met de schoen die ons door de wereld laat reizen. In haar schilderijen wordt fotomateriaal verwerkt waarop details van het menselijk lichaam worden uitgelicht. Een andere stap die Miriam Slaats heeft gezet, is het onderzoek naar de poëzie van de vergankelijkheid die, zonder gezien te worden, vaak voor onze voeten ligt, Halfvergane voorwerpen worden in heel zuiver materiaal nieuwe glans gegeven waardoor een hele cyclus van ontstaan, leven en vergaan wordt samengevat.

Tentoonstelling "Met de ogen gedacht"

2011-12-08T12:38:03+2:00

"Buiten denkkaders getreden, met de ogen gedacht" is een tentoonstelling die samengesteld is uit schilderijen van Ubaldo Sichi en Martha Jedrysko en beelden van Karin van de Walle.
De figuren lijken bij ieder van deze kunstenaars uit het kader gestapt van de alledaagse normen en opvattingen over identiteit. De composities zijn onverwacht eigenzinnig en verrassend.
Sichi laat zijn figuren letterlijk uit de voorgeschreven kaders stappen zodat een optimaal spanningsveld ontstaat tussen ingehouden kleurgebruik en contrastrijke vormgeving. De figuren staan volgens de naturalistische benadering in een onnatuurlijk perspectief. Vreemd genoeg ervaart de toeschouwer deze vervreemding niet en is er eerder sprake van een natuurlijke harmonie in het geheel van de waarneming.
Bij Jedrysko is dit principe omgekeerd en brengen de kleuren een controverse teweeg in de natuurlijke ruimtelijkheid van een compositie. Het oog wordt geleid door de contouren van figuren en objecten die de kleurvlakken hun eigen identiteit ontnemen. De dominantie van de kleuren op het eerste gezicht maakt plaats voor een meer bescheiden rol in latere instantie. De ongeordende puzzelstukjes komen op hun plaats terecht en zo wordt de chaos bedwongen.
De beelden van Karin van de Walle storen zich niet aan klassieke opvattingen over anatomie. Deze zijn verlaten om datgene te verbeelden wat in de hedendaagse cultuur te herleiden is tot hun mystieke oorsprong. De overdrijving die we zien in haar beelden gaat tot aan de grens van de kitsch maar nooit er overheen. Het resulteert uiteindelijk in sculpturen met een spanningsboog tussen ernst en humor.

De tentoonstelling loopt tot en met 7 januari 2012.

Flitstentoonstelling van twee expressionisten

2011-10-21T22:00:00+2:00

Saskia Pfaeltzer is beeldhouwer en heeft zich de laatste jaren toegelegd op het maken van beelden van keramiek. Het zijn fantastische bouwsels waarin mens- en dierfiguren in hun onderlinge samenhang worden getoond. De figuren worden soms ruimtelijk uitgewerkt, soms als relieftekening op een ondersteunend element in het bouwsel. Recentelijk heeft ze een periode gewerkt in China. De indrukken die ze hier heeft opgedaan worden fraai vertaald met haar eigen handschrift. Van Henk Lassche is een overzicht van de laatste jaren te zien. Lassche heeft zich jarenlang toegelegd op de verbeelding van het landschap op een wijze die niet naturalistisch is en toch de indrukken die je in de natuur op kan doen, recht doet.

Wat betreft composities zou je eerder denken aan Mondriaan dan aan Ruysdael. Lassche heeft het laatste jaar een aantal keren in Turkije gewerkt om tentoonstellingen daar te kunnen voorbereiden en de indrukken daar schilderkunstig te verwerken.

De nieuwste beelden van Sjaak Smetsers in Galerie Delfi Form te Zwolle

2011-10-01T08:29:28+2:00

Over deze expositie:

De allernieuwste beelden van Sjaak Smetsers staan u op te wachten in de galerie voor een bewonderende aanschouwing van de eigenaardigheden die in de mens-dierfiguren worden uitgebeeld.
De staande beelden zijn gemaakt van glas, brons en koper. Enkele wandobjecten zijn gemaakt vam glas en staal.
De humor in deze hybride beelden zijn karakteristiek voor deze kunstenaar. De hybriditeit bestaat uit een mengeling van eigenschappen van dieren en mensen. De eigenwijze tweevoeters geven een leuke visie op mens en dier.

Wat vertellen de beelden van Sjaak Smetsers?

De beelden vertellen verhalen van mensen die iets te vertellen hebben, althans in de ogen van de kunstenaar, want niet iedereen zou bij een bepaald type mens een verhaal te binnen schieten. Mensen als Sjaak Smetsers, Simon Carmiggelt, Godfried Bomans en Peter Verstraaten kunnen dat wel en maken er iets boeiends van. We weten natuurlijk niet wie Sjaak allemaal tegenkomt, maar een typische vrouw die de markt bezoekt en een pater die de bomen toespreekt behoren zeker tot de mogelijkheden. Met gevoel voor poëzie worden typen bedacht en aanwijzend beschreven in de begeleidende titels, b.v. "Zachariël" of "De dag klinkt goed". Deze laatste titel drukt natuurlijk iets uit van een gemoedstoestand van de uitgebeelde persoon in kwestie, maar ook van de bedenker zelf. Het geeft goed weer hoe de kunstenaar zelf in het leven staat. Iedere dag is er één en geeft altijd aanleiding voor een bijzondere waarneming. Al is het maar één per dag.

Bijzondere waarneming van de galeriehouder

De beelden van Sjaak Smetsers zijn een uitvinding van de kunstenaar zelf. Hij heeft geen beeldhouwstijl van anderen gekopiëerd met als gevolg dat een exclusieve beeldtaal is ontwikkeld. Alleen de uitvinder zelf kan zich zo goed vinden in zijn uitvinding dat hij steeds weer opnieuw een boeiend verhaal kan vertellen. Een kopiist zou snel struikelen en uitgeput neerzijgen, en zou in ieder geval niet in staat zijn een heel oeuvre op te bouwen. Sjaak Smetsers zit echter bij de bron van de inspiratie die onuitputtelijk is. Als waarnemer met psychologisch inzicht en een humoristische visie op de wereld is hij in staat om op geheel eigen wijze deze wereld van commentaar te voorzien. Het verhaal dat verteld wordt is congruent met de uitgevonden beeldtaal, waardoor een grote zeggingskracht verkregen wordt.

Zomersalon

2011-06-12T14:18:11+2:00

Expositie “Zomersalon” in galerie Delfi Form t/m 27 augustus.

Drie kunstenaars: Jan Leenknegt (Be), Willem van Scheijndel en Marianne Benkö (Ho) zijn uitgenodigd hun werk in de zomersalon te exposeren. De reden voor deze keuze is dat deze kunstenaars experimenteren met het materiaal om de werking van het licht te versterken.

De glasobjecten van Jan Leenknegt zijn gemaakt van mondgeblazen glas en smeedijzer, dat zo behandeld is dat weersinvloeden geen vat hebben op het metaal. Zijn vrijstaande objecten kunnen zowel binnen als buiten staan. Het mondgeblazen glas is rijk aan variatie in het oppervlak waardoor het licht verstrooid wordt. Het smeedijzer dat eerst is verzinkt en daarna gelakt en gemoffeld, zorgt voor een avontuurlijke lijnvoering waarbinnen de kleurvlakken kunnen stralen. De objecten van Leenknegt weerspiegelen een intens doordacht gebruik van materialen en hun eigenschappen die het beste als een ruimtelijk gedicht gelezen kunnen worden. In de poëzie van Leenknegt wordt de zon een droom; het licht een toverlantaarn en de nacht net zo stralend als de dag. Dit alles in de onverwachte mogelijkheden van ritmische ordening van gesneden glasvormen.

Willem van Scheijndel is een schilder die experimenteert met materialen om de kleurintensiteit van de gebruikte verven zoveel mogelijk te laten uitkomen. Net als de schilder Jan van Eijck, die beroemd is om zijn -voor die tijd - ongewoon helder kleurgebruik, is hij zich bewust van de werking van de ondergrond op de werking van pigmenten en bindmiddelen. De nieuwste serie schilderijen is geschilderd op aluminiumpanelen. En het resultaat toont zich in de rijke weerschijn van kleurtonen. De kleurtonen worden door Van Scheijndel altijd ritmisch geordend waardoor dynamische structuren te zien zijn. De figuren, bloemvazen en landschappen die hij schildert, en zoals ze voor ons zichtbaar zijn, zijn momenten in de tijd. Geen moment is hetzelfde en juist dat veranderlijke is de uitdaging voor de schilder om te vatten en te verbeelden. Kenmerkend voor het werk van Willem van Scheijndel (1952) is de gedachte dat schoonheid niet kan floreren in chaos. Altijd is er bij hem behoefte een zekere geometrie en systematiek
in zijn werk aan te brengen. Zijn schilderkunst is in essentie gebaseerd op een these van
Albert Einstein, namelijk dat mysterie ‘het mooiste is wat een mens kan ervaren, want het
mysterie is de basis van zowel de kunst als de wetenschap.’

Marianne Benkö werkt al jaren met encaustiek (een techniek waarbij was als ondergrond wordt gebruikt) om effecten van licht te gebruiken in de voorstelling. Het biedt haar bovendien de mogelijkheid om op directe wijze in de was diepreliëf aan te brengen en andere materialen, zoals gaas te verwerken. Dit laatste heeft ze toegepast in het schilderij "Littekens van Licht"en in de nieuwste schilderijen: Bloemen van de avond” en “Lentewind zwelt het water”. De Hongaarse kunstenares heeft in de galerie een prachtig Hongaars lied ten gehore gebracht waarop dit schilderij is gebaseerd. Licht-donker effecten, structuur en compositie werken samen in het dramatisch eindspel. Marianne Benkö : "Ik ben al jaren geïnspireerd door het geheim van het Nederlandse licht. Mijn recente schilderijen zijn gebaseerd op urbane elementen en de natuur. Het zijn vensters die open gaan naar een mysterieuze wereld. Ik werk met oude schildertechnieken, zoals encaustiek en eitempera om gelaagdheid diepte en plasticiteit te bereiken”.

Galerie Delfi Form BV

Praubstraat 4, 8011 PN Zwolle

Tel. 038 4226835

www.delfiform.nl

Openingstijden: dinsdag t/m zaterdag van 10-17 uur.

Dinsdag en woensdag graag eerst bellen.

Tentoonstelling "Expressie in kleur en vorm" van start

2011-01-07T12:49:10+2:00

Adolfo Ramon, Hans Vanhorck en Marti de Greef tonen hun vakmanschap en creatieve vaardigheden om binnen hun stijl maximale zeggingskracht te realiseren. Realisme hoeft geen beperking te zijn voor manipulatie van de werkelijkheid.
Sterker nog: realistische kunst, in de strikte betekenis bedoeld, bestaat niet! Adolfo Ramon, die zeer nauwgezet "realistisch" schildert, benadrukt dat verwondering associaties mogelijk maakt die zelfs het stilleven een "boodschap" mee kan geven. Het is in feite een zelfde benadering ten opzichte van het kunstwerk als Hans Vanhorck realiseert met zijn "abstracte" schilderijen. In zijn manier van kijken vraagt hij zich af wat het landschap te zeggen heeft, meer dan alleen fotografisch is vast te leggen. Na eeuwen van rationalisatie, industrialisatie en kolonisatie is de natuur van het landschap verworden tot een gebruiksartikel. Vanhorck geeft het landschap zijn mystiek terug en duidingsmogelijkheden voor zijn bewoners. Millennia lang heeft het landschap deze betekenis gekend en konden volken overleven door het "verstaan" van de natuur. In de beelden van Marti de Greef zien we een figuratie die de menselijke natuur vanuit een lijfelijk standpunt belicht. Om vanuit dit standpunt gevoelswaarden over te brengen speelt hij met de anatomische eigenschappen zodat het statische plaats maakt voor het dynamische evenwicht tussen rust en beweging. Het samenspel van ritme, beweging, lijnen en volumes vormen de fysieke en ruimtelijke eenheid, los van de samenstellende materie.

NRC nieuws kunstredactie

2010-10-27T14:33:39+2:00

Het laatste nieuws uit NRC Handelsblad van de kunstredactie.

Flitstentoonstelling Barbara Broekman

2010-10-21T09:01:15+2:00

De flitstentoonstelling van kunstwerken van de textielkunstenares Barbara Broekman is een korte tentoonstelling die loopt van 21 oktober tot en met 31 oktober.
Barbara Broekman is een bekende naam in de textielkunst en heeft vele opdrachten op haar naam staan.
Voor bedrijven, overheden en instellingen heeft zij in opdracht grote werken uitgevoerd voor binnen en buiten.
Het ontwerp voor het Buikslotermeerplein in Amsterdam is van haar hand. Hier is niet met textiel gewerkt maar met mozaïek van tegels. In de galerie zijn handgeborduurde "schilderingen" te zien op groot formaat en klein formaat.

De geborduurde schilderingen van Barbara Broekman hebben een opvallend aantrekkelijke uitstraling door het gebruik van katoen als borduurgaren. Met de kettingsteek worden deze kleden geheel met de hand geborduurd. De voorstellingen zijn gelaagd opgebouwd, alsof er verschillende scenario's over elkaar heen zijn gelegd.

Door een eigentijdse opvatting over compositie, waardoor achtergrond en voorgrond met elkaar verweven zijn, krijgt het concept een dominante rol toebedeeld, waardoor het materiaal uit de traditionele toepassingen gehaald wordt.

In de galerie zijn voorstellingen te zien uit de "landenserie", waarin het thema "moeder en kind" centraal staat. Zowel mensen als omgeving zijn voor het land herkenbaar gemaakt en vragen zo aandacht voor de leefomstandigheden en de bijzondere capaciteiten van de mens om vorm en inhoud te geven aan leven en werken.

voorjaarstentoonstelling

2010-02-16T14:21:50+2:00

De tentoonstelling is gebaseerd op het expressionistische oeuvre van de schilders Henk Lassche en Michael Buter, beiden afkomstig uit noordelijke streken van Nederland. Beiden vertrouwd met het verschijnsel van de strukturen en patronen die te zien zijn in landschap en stedebouw.
De voorjaarstentoonstelling "De taal van kleur en vorm" loopt van 1 april t/m 1 mei 2010.
Deelnemende kunstenaars: Henk Lassche, Michael Buter en Louis La Rooy.

De schilders zijn uit deze streek afkomstig (resp. Meppel en Putten) en hebben een nationale reputatie opgebouwd met hun levendige en expressieve schilderijen.

Henk Lassche laat zich vooral leiden door interpretaties van landschappen die verweven zijn met de waterwegen.
De abstracte weergave ervan wordt met vele verflagen gerealiseerd waardoor er een sterk organische verwantschap ontstaat met het onderwerp.

De schilderijen van Michael Buter zijn ook gebaseerd op studie naar de eigenschappen van composities en hoe ze waargenomen worden maar hij neemt meer de stedelijke omgeving onder de loep. Hij benadert het doek -bij wijze van spreken- als een sculpturale vorm, waarin diepte, volumes en vlakken een grote rol spelen. Naast schilderijen van o.a. München, Hamburg en Florence komen in zijn oeuvre vele andere onderwerpen ook aan bod, zoals treinen, schepen, dieren en mensen.

De speelse glasobjecten van Louis La Rooy hebben alle een perfecte balans van dynamiek en rust. De vloeiende harmonieuze lijnen en kleurvlakken geven een stevig fundament aan de uitstulpende delen van de objecten die samen met de intense kleuren zorgen voor een uitbundige expressie. Uit de titels en de onderwerpen blijkt het gevoel van humor van de kunstenaar. De techniek voor het vervaardigen van de roll up techniek is een eigen uitvinding.

persbericht tentoonstelling "Bekende idyllen verbeeld: verovering van Onbekend terrein"

2009-10-20T15:22:32+2:00

Saskia Pfaeltzer (beelden en tekeningen), Frank Leenhouts (schilderijen) en Els Castelijns (foto’s)

Het thema van de tentoonstelling is een compressie van een samenvatting van ideeën en gevoelens, die de complexe samenhang tussen het onbewuste en het bewuste; het universele en het unieke; het (kunsthistorische) verleden en het actuele heden weergeeft.

De tentoonstelling brengt drie kunstenaars samen die van deze opposities een vraag- en antwoordspel maken, en de kijker verrassend nieuwe perspectieven bieden voor de interpretatie van de eigen – cultuurhistorisch bepaalde – gezichtspunten.

Oude tijden herleven in de nieuwe serie beelden van keramiek van Saskia Pfaeltzer. De wachters worden uitgebeeld met fraaie hoofdtooisels en andere attributen met symbolische betekenis. Zeer verrassend zijn de bouwsels, die als luchtkastelen bovenop de hoofden prijken. En wat te denken van een aap, die als een soort putto op de rug van een Spaans paard gezeten, aan Darwin een nieuwe interpretatiemogelijkheid geeft. Dit beeld van steen is letterlijk een remake van een pastorale idylle.

Over de nieuwe stijl van de keramische beelden zegt Saskia Pfaeltzer zelf:

“Na vele reizen heb ik kerken (gotisch, romaans), kastelen en kloosters, moskeeën, synagogen, tempels en paleizen, van binnen en van buiten, bezichtigd. Zowel in Spanje, Italië als Frankrijk, Turkije, Griekenland en Israel heb ik door belangrijke gebouwen gedwaald, daar waar het hogere wordt geëerd, om hun structuren en bouwstijlen tot mij door te laten dringen en te bestuderen. Vaak harmoniëren deze gebouwen met het omringende landschap alsof ze daar spontaan gegroeid zijn. Soms is het omliggende landschap zo overweldigend dat de architectuur van de kerk, de kapel of het kasteel bijna nietig wordt. (Spanje) De figuren die ik maak dragen deze bouwsels alsof zijzelf rotsen of bergen zijn. “Figuurgewordende” landschappen. Soms dragen ze dieren als symbolen, hooggeheven boven het hoofd. Soms rusten deze dieren aan hun voeten, aan de basis van mijn figuren”.

Els Castelijns geeft haar ideeënwereld vorm in fotografie. In haar werk figureren leeftijdgenoten, waardoor makkelijk is te begrijpen dat de grote verhalen van alle tijden zijn. Een remake van een pastorale idylle zien we in een grote foto van twee meter getiteld: “Vissenpaar”. Twee jonge geklede vrouwen in een zittende pose met de voeten in het water en een reikende hand naar de ander uitgestrekt zitten als nimfen naast een gat in de oever (voor de toegang tot een andere wereld?). Het idyllisch samenzijn van twee onbespiede godinnen aan de rivier wordt echter wreed verstoord op het moment dat het besef ontstaat van spiegeling in symmetrie van een en dezelfde persoon. In dit moment wordt de kijker zichzelf onmiddellijk gewaar en krijgt het water van de rivier zijn symbolische betekenis, net als het gat dat een vissenbek blijkt te zijn, zo groot, dat je er makkelijk door opgeslokt kan worden.

Frank Leenhouts schilderde zijn “Ophelia” naar het bekende schilderij van Millais. Het is de voorstelling waarbij Ophelia dood wordt gevonden in een ondiepe beek. De tragische liefdesgeschiedenis uit Hamlet wordt in dit schilderij duidelijk ook iets wat in ons eigen repertoire voorkomt. Het in de beek opgebaarde prinsesje van Millais krijgt bij Leenhouts de duidelijke trekken van de wanhoopsdaad. Hij verbeeld het moment waarin de Tijd alles neemt en onherneembaar maakt. De uitgebeelde pastorale idylle van Millais wordt met Leenhouts een existentieel gegeven. Het water kolkt nog om de mond en de doodsstrijd tekent zich nog af in het gelaat.