Kunstenaar: Loes Enklaar

Loes Enklaar, porttrettist van de verloren jeugd.

De schilderijen van Loes Enklaar zijn met een regisseurshand geschilderd. We zien de geschilderde figuur in een pose waarin de kijker het meest op de proef wordt gesteld. De pose verraadt dat er met de figuur wat aan de hand is, maar hij/zij geeft zich niet bloot. De starende blik doet vermoeden dat er iets in de geest woedt dat niet geuit kan worden. We moeten te rade gaan bij onszelf over wat er zou kunnen spelen. Deze omslag van bekekene naar degene die kijkt is een confronterend moment en maakt de toeschouwer direct tot actief betrokkene in het schouwspel.

Veel jeugdige mensen, vaak kinderen nog, figureren op doeken, waarin de tijd tot stilstand lijkt te zijn gebracht. Als passant wordt ons een halt toegeroepen met een appèl op ons inlevingsvermogen. Kunnen we ons identificeren met het geportretteerde meisje of de jongen?  Zijn het  totaal onbegrijpelijke meisjes of jongens waar we naar kijken; is het een ander die op afstand blijft kijken naar ons, afkomstig uit een andere wereld, of uit een andere tijd? De gestelde vragen lijken een antwoord te vinden in ons reflectieve zelf, maar soms lijken de vragen onbeantwoord en doemt de vraag op of het  'onkenbare'  is geschilderd.  Voor zover we kunnen stellen dat de jeugd behoort tot ieder mens, zou een voorzichtige conclusie kunnen zijn dat we als volwassene wellicht nooit de antwoorden kunnen vinden die opgeroepen worden door de jeugd. Blijft zo een deel van onze eigen jeugd onkenbaar voor onszelf, als een gesloten boek?